Ik ben Dirkjan en ik ben sinds een paar jaar de ‘buddy’ van Bert. 

In dit stukje wil ik je graag vertellen dat het worden van een vrijwilliger voor een bewoner van Anke Marjolein, veel eenvoudiger is dan je misschien denkt. 

Eigenlijk is het gewoon doen wat jij zelf ook leuk zou vinden. Dan vindt de bewoner dat, binnen de mogelijkheden die er voor deze bewoner zijn, ook al fijn.

 

Dit kan zijn

een stukje wandelen

een stukje fietsen (met de rolstoelfiets)

even stoppen voor een appeltaartje, een biertje, een kopje koffie

het maak niet uit. 

 

Het mooiste is om contact te hebben over de alledaagse dingen

niet te moeilijk

laagdrempelig 

voor mij als buddy en ook voor de bewoner

 

Je kan een boekje pakken om voor te lezen

of zelf een verhaaltje vertellen over hoe je dag is geweest

vertellen waar je mee bezig bent

vragen hoe zijn dag is geweest en wat hij heeft gedaan

samen tv kijken en daarover praten

muziek luisteren, een spelletje

het is al snel gezellig

het samen zijn is vaak al genoeg

gewoon je gezicht weer even laten zien

 

Het brengt mij ook veel

Ik krijg inzicht en respect in hoe Bert leeft

wat hij kan, wat hij leuk vindt maar ook wat hij mist

Het geeft mij voldoening dat ik daarin wat kan aanvullen

dat ik zijn dag kan maken of zelfs zijn week omdat hij uitkijkt naar mijn komst

Dat is fijn en zo simpel kan het zijn

 

Ik ga ongeveer 2 keer per maand

Als het aan Bert ligt kom ik veel vaker, maar dit is wat ik kan volhouden

Ik maak daar duidelijke afspraken over met Bert, zodat hij niet te hoge verwachtingen heeft.

We houden rekening met elkaars agenda. 

 

Het er voor hem zijn

en af en toe de dagelijkse sleur doorbreken

daar gaat het om

Dat vind je zelf toch ook fijn. 

 

Dus doen wat je zelf ook leuk zou vinden. 

Je een beetje verplaatsen in elkaar en elkaars mogelijkheden

Dan is het niet zo moeilijk

en dan, met een klein beetje te geven

is het voor Bert, maar ook voor mij, een groot genieten.